´Kijk, dit is waar die stang zich in mijn borstkas boorde´. Nog voordat ik met mijn ogen kon knipperen waren shirt en trui al omhoog getrokken en keek ik tegen een indrukwekkend groot litteken overdwars een bruine behaarde borst aan, een centimeter of 25 boven een al niet minder indrukwekkende uitpuilende buik. `Hier en hier zaten de stukken stang er nog in. Afgebroken. Ze haalden er een stuk ijzer uit van 30 centimeter en daar´ de vinger onder het schuine hoofd dat geïnteresseerd op zijn eigen borstkas tuurde in het landschap van de verwondingen wees een centimeter of wat naar rechts ´haalden ze nog het handvat er uit. En hier´… daar ging met de trui nog hooggetrokken ook verrassend snel een broekspijp omhoog … ´heb ik een zeis in mijn been gehad vijf jaar geleden´.
Je moet niet van porselein zijn om in Portugal te kunnen leven. Portugezen verhalen met graagte over hun verwondingen. Zo terughoudend als ze zijn in het delen van of vragen naar wat ze als privé informatie beschouwen – alles wat met emoties te maken heeft of bijzondere gezinsomstandigheden – zo gretig etaleren ze ongevraagd al hun medische beslommeringen. Over hun slapeloze nachten. Hoofdpijnen. Spierklachten. Hartaanvallen. Flauwtes. Het feit dat ze maagpijn hebben en een moeilijke stoelgang. Hun depressies en de lading medicijnen die de dokter daarvoor heeft voorgeschreven. En als absoluut klapstuk hun littekens en verhalen over hoe die zijn ontstaan. Ongevraagd uiteraard heb ik al menig buik, rug, borst, arm en been aanschouwd. Lief H. liep wel wat op me voor want die heeft bovendien een stief kwartiertje naar de tong van een 86-jarige kwijlende oudere dorpsgenoot mogen turen waarbij gelardeerd met spetters spuug en een aantal keer een hoestbui met als tijdelijk sluitstuk een noest geproduceerde rochel, een verhaal werd opgedist over een bultje en rode vlekken op diezelfde tong -nog steeds uitgestoken ten bewijze.
Toch ben ik iedere keer opnieuw weer verrast door deze met plezier overlegde bewijzen van vleselijk lijden. Kennelijk maakt het niet uit of het het lijden van jezelf betreft of dat van een ander, de Portugees zoekt visueel vleselijk contact ter onderstreping van de ernst of de betrouwbaarheid van lijden. Dit verklaart misschien waarom de winkels met verswaren naar vis ruiken, de gezouten gedroogde bacalhau hoog opgestapeld in het schap, de slager in de andere etalage ernaast met bebloede handschoenen een zak vleeswaren aanreikt waar bovendien het gekochte in het bloed rond drijft en aan de buitenkant nog wat plukken onbestemd vlees kleven.
Dat verklaart vast ook het optreden van dokter Philip die zich met mijn aanloophond mocht bemoeien. Sterker, die met zijn grote sterke dierenartshanden in het gestel van mijn aanloophond had lopen wroeten terwijl de hond met open ogen in een heerlijke verrukkelijke hallucinatie, zo verklaarde dokter Philip opvallend gelukzalig en hij keer erbij alsof hij er jaloers op was, in andere sferen was dan met haar hondenbesef in deze operatiekamer. Bij het wroeten had dokter Philip dus de eierstokken van de aanloophond gevonden en er uit verwijderd zodat de hond nu geen puppies meer kon krijgen wat ook de bedoeling was geweest. ´Wacht even´ zei hij toen ik nog wat stond te bekomen van het montere relaas dat aan duidelijkheid niets te wensen overliet. Of toch wel, maar affijn, het is vast niet uit te leggen dat je juist liever wat gespaard blijft van alle details die juist het hoogtepunt vormen van menig Portugees gesprek. ´Hier.´Daar was dokter Philip weer met een grote ​schaal zoals je d​ie​ bij de Chinees op tafel krijgt

​opgediend maar ditmaal met een bloederige massa er in. ´Dit zijn dus de eierstokken van uw hond. Hier en hier´, hij wees met behandschoende hand met snijgereedschap naar wat plekken in de massa ´zaten dus de aanhechtingspunten en ik kon er met mijn hand goed bij´. Dat liet zich raden, het litteken bleek toen de hond weken later zonder verband en zonder hesje mocht, een centimeter of ​vijf​tien. ´Helaas´, zo vervolgde hij ongevraagd. ´U kunt ze niet meenemen. Ik moet ze hier weggooien in verband met de hygiene.´ Om mijn ontsteltenis te bedaren nam ik een foto. En omdat ik nu eenmaal in Portugal woon zal ik die niemand onthouden.